Sa Pag lipas ng Panahon Nais na sana lumipas na ang sakit na kasing bigat ng Bundok, ni nais lumaban ngunit pagod na ang puso kong marupok. kasing lalamin ng dagat sinubukan ko namang sumabay sa agos, ngunit mapapagod rin pala. kasing laki ng mundo ng aking naka raan, gusto ko ng sumuko!, ngunit hindi ko na naisip na mas malaki pala siyang naka tingin sa akin sa itaas na, inaantay nya lamang na ako'y tumingala. Pag patak ng luha sa aking mga mata sumabay ang langit sa pag patak ng ulan na tila ba’y ako ay may karamay. Pagod na ako sa kakaintay, sa pag lipas ng Panahon nakaraa’y naka sunod. Sumusunod sa aking pag hakban...